۱۳۸۸/٧/٢۸ :: ۱٠:۳۳ ‎ق.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا




 System of projecting niches used for zones of transition and for architectural decoration.


Muqarnas is one of the most characteristic features of Islamic architecture and is used throughout most of the Muslim world (in North Africa a related system known as muqarbaras is also used). Muqarnas is usually associated with domes, doorways and niches, although it is often applied to other architectural features and is sometimes used as an ornamental band on a flat surface.

The earliest examples of muqarnas so far discovered were found at Nishapur in eastern Iran and date to the late ninth or early tenth century. These consist of fragments of stucco niches with carved and painted decoration which were found within domestic buildings. Of a similarly early date are fragments of painted stucco muqarnas belonging to a bath house of the Abbasid or Fatimid period at Fustat in Egypt. The wide dispersion of muqarnas at this early date (ninth-tenth century) suggests that its origin was somewhere in the centre of the Islamic world, probably Baghdad.

During the eleventh century muqarnas spread to most parts of the Middle East (from Egypt to Central Asia) whilst in the western Islamic World a similar device called muqarbaras was also used. The earliest use of muqarnas seems to have been on the inside of buildings in association with domes and vaults. The first use of muqarnas on the exterior of a building is on the tomb of Ladjin in Mazandaran built in 1022 where two superimposed rows are used as decoration. Some of the most impressive examples of muqarnas on the exterior of buildings are where it is used as corbelling for balconies on minarets. One of the best examples of such muqarnas corbelling is found on the minaret of Suq al-Ghazzal in Baghdad dated to the thirteenth century. The base of the minaret is encased in a thick sleeve of muqarnas corbeling above which there is a short shaft which supports a giant six-tiered band of muqarnas corbelling which forms a platform for the balcony.

Generally, however, the most elaborate muqarnas are associated with domes. Some of the earliest and simplest forms of muqarnas can be found in the eleventh-century mausoleums at Aswan in Egypt. One example consists of an arched squinch divided into three lobes on the bottom with a small single niche on top. In Iraq the same device was taken to its most extreme form with the development of conical domes made of muqarnas. The oldest surviving example is the mausoleum of Imam Dur north of Samarra. This dome is extraordinary both for its height (over 25 m) and its profuse, almost organic, muqarnas plaster decoration.

One of the most common uses of muqarnas was for column capitals. Before the eleventh century Islamic buildings would rely on re-used classical and Byzantine capitals or copies of these forms. Muqarnas was particularly suited for use in capitals as it lends itself to the transition from circular column to the square section of an arch and was uniquely Islamic in form. In Ottoman architecture, where Turkish triangles performed the same function as muqarnas pendentives and squinches, muqarnas was still employed for portals, niches, column capitals and other decorative features.

It is in its use for domes and vaults that muqarnas was to have its most significant impact. By providing a diffused method of transition from flat to curved, muqarnas zones of transition were able to break down the distinction between vertical and curved, domed and horizontal. The best examples of this can be seen in conical domes such as that at Natanz in Iran where the roof emerges not as a hemispherical dome but as a multi-faceted prism-like series of surfaces.

The almost universal adoption of muqarnas as architectural decoration meant that it was also adapted for woodwork such as mosque furniture. The minbar of Nur al-Din built for the Aqsa Mosque in Jerusalem had three bands of tiered muqarnas on a canopy above the foot of the stairs.

In Iraq, Iran and the eastern Islamic world the most suitable materials for muqarnas construction were plaster and baked brick. Both materials have the advantage of being light whilst bricks have the additional advantage of being made to a standard dimension which is useful when repeating the complex geometric alignments necessary for muqarnas. Plaster also has the advantage that it can easily be decorated by carving or painting. In Syria and Egypt the first muqarnas domes were made from plaster suspended from a wooden frame within an outer dome made out of stone. The most famous example of this technique is the dome in Nur al-Din's maristan built in 1154. Later muqarnas stone domes were made, the best examples of which belong to fifteenth-century Egypt.

The first muqarnas was made purely out of interlocking cut niches but fairly early on 'dripping' stalactites were developed. These are thin downward projections from the cut side of the niche which give the illusion of arches suspended in midair. These stalactite niches are some of the most elaborate form of muqarnas which defy attempts at two-dimensional representation.

There are several theories about the origins of muqarnas. Generally the decorative origin and function is favoured over the suggestion that muqarnas was the solution to a particular structural problem. The reason for this conclusion is that some of the earliest examples of muqarnas found were decorative plaster bands, although equally early are examples of muqarnas squinches from Egypt. Whilst certainly muqarnas did have a decorative function, from the beginning its early and frequent association with domes and pendentives suggests that the form had structural associations. The tiered form of muqarnas means that the thrust of the dome could be directed downwards into the corner of a building without adding the extra weight of a pendentive. On the other hand muqarnas squinches are a way of providing a greater span without having to build large heavy arches. In general muqarnas tends to blur the distinction between squinch and pendentive and provides a more subtle transition from square to octagon. A view which combines both decorative and structural functions suggests that the origins of muqarnas may be found in Islamic theology which promotes an occasionalist view of the universe whereby the continued existence of anything is dependent on the will of God. Muqarnas is then a way of expressing this view of the universe where the dome appears to stand without visible support.

 Further Reading:

J. Bloom, 'The introduction of the muqarnas in Egypt', Muqarnas 5, 1988.


0. Grabar, The Formation of Islamic Art (revised and enlarged edition), Yale University Press: New Haven and London 1987.



منبع: آرچ نت دات او آر جی


موضوع مطلب : معماری اسلامی

۱۳۸۸/٧/٢٧ :: ۸:٢٤ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا







موضوع مطلب : معماری موزه

به نام خدا

یک دانشجوی معماری در وبلاگش آرزو کرده است که ای کاش برنامه اتوکد علاوه بر دستورات کنونی، دستورات دیگری هم داشت:

"" I can’t believe it was so difficult to find this funny antique image online! Well, imagine what you can do with these super autocad commands;

some of these autocad tricks include;

undo stupid changes (ctrl+shift+s)
read boss’ mind (ctrl +alt+r)
adjust boss’ attitude (ctrl+shift+a)
create idea (ctrl+i)
insert brilliance (ctrl+b)
extend deadline (ctrl+d)
enhance salary (ctrl+y)
find better client (ctrl+alt+c)
restore wasted evenings (ctrl+w)
save weekend (ctrl+s)

heck, I would love one if there is a command for “automatically complete drawings”!""




موضوع مطلب : نرم افزار معماری

۱۳۸۸/٧/٢٧ :: ٧:٢٩ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

این عکس به طور مشخص به شما نشان می دهدکه چرا شما ممکن است به سادگی در یکی از طرح های معماری بیفتید. معمار احتمالا فراموش کرده که Ortho mode  را فعال کند! 


موضوع مطلب : روزمره / معماری امروز

۱۳۸۸/٧/٢٧ :: ۱٢:٥۸ ‎ق.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

از امروز نام این وبلاگ از معماری را بیاموزیم به

 A.M.P.B:Architecture-Music-Photo-Book  تغییر کرده است. 

موضوع مطلب : خبر

۱۳۸۸/٧/٢٥ :: ٧:٠۱ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا


ژو دسن در شهر نیویورک به دنیا آمد. دورن کودکی را در شهرهای نیویورک، لوس آنجلس و کالیفرنیا گذراند و بعد از قربانی شدن پدرش در جریان مک‌کارتیزم به همراه خانواده‌اش به اروپا مهاجرت کرد. پس از تحصیل در مدرسه بین‌المللی جنوا و مدرسه‌ای در سویس برای تحصیل در دانشگاه میشیگان به آمریکا بازگشت. پس از دانشگاه با رفتن به فرانسه به کار در یک مرکز رادیویی پرداخت و در هماجا بود که شروع به ضبط صدای خود کرد.

آلبوم‌های ژو دسن در اوایل دهه هفتاد از پرفروش‌ترین آلبوم‌های فرانسه شدند. ژو علاوه بر انگلیسی و فرانسه بر زبانهای آلمانی، ایتالیایی، اسپانیایی و یونانی نیز تسلط داشت. او در ۲۰ اوت سال ۱۹۸۰ بر اثر حمله قلبی در گذشت و در گورستان هالی‌وود به خاک سپرده شد.






سلام، باز هم من هستم
سلام، حالت چطور است؟
زمان برای من بسیار طولانی به نظر رسید دور از خانه من به تو فکر می‌کردم


Salut, c’est encore moi
Salut, comment tu vas
Le temps m’a paru très long
Loin de la maison j’ai pensé à toi

من بسیار سفر کردم
و بسیار خسته‌ام
یک فنجان قهوه خوب به من بده
من داستانی برای گفتن دارم


J’ai un peu trop navigué
Et je me sens fatigué
Fais-moi un bon café
J’ai une histoire à te raconter

روزگاری کسی بود
کسی که تو خب می‌شناسیش
او به دوردست‌ها رفت
او خود را گم کرد و بازگشت


Il était une fois quelqu’un
Quelqu’un que tu connais bien
Il est parti très loin
Il s’est perdu, il est revenu

سلام، باز هم من هستم
سلام، حالت چطور است؟
زمان برای من بسیار طولانی به نظر رسید، دور از خانه من به تو فکر می‌کردم


Salut, c’est encore moi
Salut, comment tu vas
Le temps m’a paru très long
Loin de la maison j’ai pensé à toi

می‌دانی، من خیلی تغییر کرده‌ام
من نقشه‌های زیادی کشیدم
برای تو، من، ما ، نقشه هایی احمقانه و من احمق بودم 


Tu sais, j’ai beaucoup changé
Je m’étais fait des idées
Sur toi, sur moi, sur nousDes idées folles, mais j’étais fou

تو چیز بیشتری برای گفتن به من نداری
من چیزی جز یک خاطره نیستم 
شاید نه خیلی بد
دیگر هیچ وقت به تو نخواهم گفت


Tu n’as plus rien à me dire
Je ne suis qu’un souvenir
Peut-être pas trop mauvais
Jamais plus je ne te dirai

سلام، باز هم من هستم، سلام، حالت چطور است؟
زمان برای من بسیار طولانی به نظر رسید، دور از خانه من به تو فکر می‌کردم

Salut, c’est encore moi
Salut, comment tu vas
Le temps m’a paru très long
Loin de la maison j’ai pensé à toi

آهنگ را از اینجا دانلود کنید.


منبع نوشته ها: سایت مستانه دات آی آر


موضوع مطلب : موسیقی

به نام خدا

در حال خواندن کتاب جدیدی هستم که در آن می شود جنبه های جدیدی از یک نویسنده سیبیلو و مردم گریز را کشف کرد. مارسل پروست خالق اثر جاویدان "در جستجوی زمان از دست رفته" که در 51 سالگی در اثر ابتلا به بیماری ساده ای جان داد...

این کتاب را دارم فصل به فصل می خوانم و ضبط می کنم. من 3 کتاب گویا دارم که جزء با ارزش ترین دارایی هایی است که دارم. نمی خواهم بگویم دارم از مهرداد ضیایی تقلید می کنم. نه اصلا. این فایل ها که در این پست ها قرار داده خواهد شد تنها یک تجربه جدید از کتاب خوانی دور هم است. امیدوارم اگر تجربه خوبی بود دوباره تکرار شود و اگر نه همین یک بار هم اضافی است!


فصل اول   زمان ١۵ دقیقه و ٣٠ ثانیه

موضوع مطلب : روزمره / کتاب

به نام خدا



انستیتوی رویال معماران بریتانیا امروز نام 12 نفر مرد و زن را که در زمینه های مختلف معماری (ژورنالیزم، آموزش معماری، مهندسی و نقشه برداری ) تغییرات خلاقانه ای داده اند و یا منشاء اثرات مثبتی بوده اند اعلام کرد.

1. David Birkbeck, CE Design for Homes
2. Peter Bishop, Design for London
3. Patrick Blanc, French landscape designer
4. Sebastian Coe, Chair of LOCOG, London 2012
5. Alain de Botton, author
6. Tom Dyckhoff, journalist and broadcaster
7. Rolf Fehlbaum, Chairman Vitra AG
8. Colin Hayward, quantity surveyor, KCMS
9. Hans Ulrich Obrist, Swiss curator and critic, Serpentine Gallery
10. Liz Pearce, CE, The British Property Foundation
11. Brett Steele, Director The Architectural Association
12. Albert Taylor, engineer, Adams Kara Taylor

فلوشیپ بین المللی ریبا RIBA در مراسمی در لندن و در ماه فوریه  2010  به این افراد اهدا خواهد شد.


در پایان سخن رئیس ریبا، روت رید، را بشنوید که گفته است:

 “All of these people have done much for architecture, whether as practitioners or commentators. In their very different ways, they have helped to improve the quality of design and influence the delivery of the built environment in a sustainable and creative way. The RIBA values all their contributions and I look forward to working with each of them in the future.”


نکته: لطفا یکبار دیگر برگردید و عکس خانم رید را ببینید. به اعتقاد من کفش های خانم رید هم کمی عجیب و هم معمارانه است.

موضوع مطلب : خبر معماری / معماری امروز

۱۳۸۸/٧/۱٢ :: ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

این ظرف سفالی را تابستان امسال خریده ام. ظرف کوچک اما بسیار زیبایی است. این قلب های خمیری را هم خودم درست کرده ام.. فکر می کنم همنشینی جالبی شده: همنشینی سفال و خمیر!


نکته: راستی به نظر شما چرا خیلی از ما وقتی بیکاریم و قلمی به دست گرفته ایم و کاغذ سفیدی پیش رویمان است اولین شکلی که می کشیم قلب است؟! البته یادم می آید جایی خوانده بودم که اکثر آدم ها در شرایط ذکر شده اولین چیزی که می نویسند نام خودشان یا امضایشان است. شاید هم بشود رابطه ای بین این اسم هر کس، امضایش و قلب پیدا کرد! کسی چه می داند!

موضوع مطلب : عکس

۱۳۸۸/٧/۱٢ :: ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

اگر به جنوب ایران سفر کرده باشید حتما متوجه سبک متفاوت خانه ها، بناها، بازارها و ... شده اید. هر چند عبارت جنوب ایران خود طیف وسیعی از شهر ها و  فرهنگ و سنت ها و در بعضی موارد آب و هوا را در بر می گیرد.

در این یادداشت منظور من از جنوب ایران، خوزستان و شهر های آن است. نکته قابل ملاحظه ای که در بناهای اهواز به وفور دیده ام استفاده از عناصر تزئینی در نمای خارجی بناهاست. به گونه ای که گاهی نه تنها زیبا نیست که کاملا اضافه نیز به نظر می رسد. در این یادداشت یک نمونه از این تزئینات غیر ضروری را آورده ام و سعی خواهم کرد در یادداشت های بعدی نمونه های بیشتری را نشان دهم.



موضوع مطلب : معماری ایران

۱۳۸۸/٧/۱۱ :: ۱:٢٩ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا


این پل بخشی از یک پروژه جدید در فضای پردیس دانشگاه پنسیلوانیاست که به وسیله سسیل بالموند طراحی شده است.

موضوع مطلب : معماری امروز

درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ