۱۳٩٠/۱٠/٢٧ :: ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

گتو یک واژه ایتالیایی است و اولین بار در سال 1516، در شهر ونیز به کار برده شد. از گتو ها تعاریف و مفاهیم بسیاری ذکر شده است که فشرده ای از آنها را در ادامه می خوانید:

گتو، به منطقه یا محله ای از شهر گفته می شود که در آن، اقلیت های مذهبی، قومی و زبانی در نتیجه فشارهای اجتماعی-اقتصادی و قانونی به صورت جدا از سایر گروه های شهری زندگی می کنند. گتو، بیانگر زندگی و محدودیت یک اقلیت در میان یک اکثریت بزرگ شهری و نتیجه ی جدایی گزینی اکولوژیکی است که از روی اجبار و در جهت دوری از تجاوزات و مزاحمت ها در بخشی از شهر تشکیل می شود و جدایی مذهبی، نژادی و فقر را از سایر بخش های شهری نشان می دهد.

شاید سابقه گتو نشینی به دوره روم باستان و دوره ساسانیان بر می گردد که در آن دوره نیز گروه های نژادی و مذهبی به ویژه اسیران در محلات ویژه ای در شهرها جا می گرفتند تا با مردم شهر تماس کمتری داشته باشند.

در سال 1179 میلادی شورای کلیسا، زندگی مسیحیان را میان یهودیان قدعن ساخت. شورای کلیسا معتقد بود که ایمان مسیحیان در نتیجه تماس با یهودیان تضعیف می شود. از حدود سال های 1280 میلادی در کشورهای اسلامی نیز گتو های مذهبی وجود داشته است. در سال 1555 کلیسا دستور داد که یهودیان باید در بخش های جداگانه ای در شهرها زندگی کنند. بعد از این دستور بلافاصله گتوی رم تشکیل شد و به فاصله کوتاهی، گتوهای یهودی نشین سراسر ایتالیا را پوشاند. یهودیان از همه نقاط شهری جمع آوری شده و در گتوی مخصوص به خود جا می گرفتند. در داخل گتوهای یهودی نشین که دیوارهای بلند آن را احاطه می کرد یهودیان برای خود کنیسه، مدرسه، دادگاه، پزشک، داروخانه، مغازه، تفریحات و موسسات خیریه به وجود آوردند.

Jewish families of Lodz move to the Ghetto 
(Franciszkanska and Brzezinska Streets, respectively), winter 1940

جدایی گزینی اکولوژیکی یهودیان سبب شد که این قوم قرن ها نتواند با جامعه ی اروپایی بستگی داشته باشد. بعد از انقلاب فرانسه، محدودیت ها شکسته شد اما در اغلب کشورهای اروپای شرقی، این محدودیت ها تا اواخر قرن نوزدهم ادامه داشت. در جنگ دوم جهانی، گتو های یهودی نشین بار دیگر توسط نازی ها احیا شد. به طوری که در سال 1940 گتو شهر ورشو 450000 نفر جمعیت داشت. نازی ها در همه کشورهایی که تصرف کرده بودند به تشکیل مجدد گتوها کوشش می کردند.

از آنچه که گذشت می توان چنین نتیجه گرفت که گتوها سابقه طولانی دارند اما گتو نشینی به سبک جدید، از محلات یهودی نشین شهرهای قرون وسطی تا گتوهای نژادی، گتوهای مذهبی، گتوهای فقر در زمان ما ادامه داشته است که در آنها پیروان مذاهب، نژادهای گوناگون و طبقه بسیار کم درآمد از روی اجبار به یک جدایی گزینی اکولوژیکی در داخل جامعه شهری، تن در داده اند.

برگرفته از کتاب جغرافیای اجتماعی شهرها، اکولوژی اجتماعی شهر نوشته ی دکتر حسین شکویی



موضوع مطلب : شهرسازی


۱۳٩٠/۱٠/٢٦ :: ۱:٢٥ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا 

واحد انتخابی در برنامه ریزی منطقه ی واحد های مسکونی در شهرهای شوروی (سابق) میکرورایون می باشد که تا حدودی با واحد های خودیار-محله در شهرک های جدید انگلیسی برابری می کند.

 

فکر ایجاد میکرورایون ها به دهه ی 1930 بر می گردد اما شکل گیری آنها از سال 1958 به بعد می باشد. اهداف ایجاد میکرورایون ها در شهرهای شوروی (سابق) به شرح زیر می باشد:

الف: همراهی میان بخش های سکونتی و سازمان های خدماتی شهر در یک سطح محدود تا توسعه ی شهری با اصول منطقی صورت بگیرد.

ب: از نظر ایدئولوژی شوروی (سابق)، میکرورایون ها مطلوب ترین جامعه محلی به شمار می روند که در آنها، خانواده ها روابط صمیمانه تری با هم برقرار می سازند.

هر میکرورایون دارای مشخصات زیر می باشد:

1- یک میکرورایون در زمینی به وسعت 30 تا 50 هکتار ساخته می شود.

2- بلوک های آپارتمانی با ارتفاع مختلف در اطراف یک مرکز کوچک ساخته می شود. در این مرکز مدارس، مغازه ها، فضای باز، رستوران ها، لباس شویی ها و خدمات دیگر پاسخگوی نیازهای روزانه ساکنین میکرورایون می باشد. حد متوسط شعاع این تاسیسات خدماتی از آپارتمان ها 200-150 متر در نظر گرفته شده است.

3- جمعیت میکرورایون ها در اوایل کار 5000-3000 نفر بود که بعد ها به 12000 نفر و گاهی تا 20000 نفر افزایش یافته است. در صورت وسعت گیری میکرورایون ها، در برنامه ریزی تاسیسات خدماتی در 500 متری آپارتمان های مسکونی قرار می گیرد. همه خریدهای روزانه ذر داخل محدوده ی میکرورایون ها با پیاده روی انجام می شود.

4- هر میکرورایون از شبکه های اصلی ترافیک جدا شده است و اغلب آنها به وسیله ی کمربند فضای سبز احاطه می شوند. البته هر میکرورایون به یک یا چند وسیله حمل و نقل عمومی مربوط می گردد.

 

عده ای از محققین با مطالعه میکرورایون ها، ضمن پذیرش امتیازات آنها در برنامه ریزی شهری، به نارسایی های زیر اشاره می کنند:

الف: ساخت جمعیتی و اجتماعی میکرورایون ها را، تنها نزدیکی به محل کار تعیین می کند. از این رو در یک میکرورایون صاحبان مشاغل گوناگون زندگی می کنند. شاید این امر در عدم ایجاد روابط صمیمانه میان همسایگان موثر افتد.

ب: با توجه به افزایش تدریجی اتومبیل در جامعه ی شوروی (سابق) میکرورایون ها کمتر به فکر خانواده های صاحب اتومبیل بوده است.

ج: تراکم جمعیت در ساختمان های بلند مرتبه بسیار زیاد می باشد.

د: فضای سرانه در آپارتمان ها محدود گرفته شده است.

بلوک های آپارتمانی اغلب 12 تا 16 قطعه می باشد. در شوروی (سابق) به سال 1974 اعلام شد که حداقل ارتفاع بلوک های آپارتمانی 12 طبقه و حداکثر آن 25 طبقه خواهد بود اما اغلب بلوک های آپارتمانی در 16 طبقه ساخته می شود. بیشتر آپارتمان ها دو خوابه و در هریک از اتاق ها به طور متوسط 1/6 نفر زندگی می کنند.

 

منبع: کتاب جغرافیای اجتماعی شهرها، اکولوژی اجتماعی شهر نوشته ی دکتر حسین شکویی



موضوع مطلب : شهرسازی


۱۳٩٠/۱٠/۱ :: ۳:٤٢ ‎ق.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

 

یلدا مبارک



موضوع مطلب : عکس


درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ