دوشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳۸٤ :: ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

 

مسئول پروژه هاي اعليحضرت، سر جيمز مراي نامزد طراحي پارلمان اسكاتلند شد و سايتي براي بنا نيز انتخاب گرديد. پي ريزي بنا سوم آگوست 1632 در بخش بالايي كرك يارد سن گيلز كه در راسته باستاني ادينبرگ واقع شده و مسافت سلطنتي خوانده مي شود انجام شد. ساختمان خانه پارلمان كه مخارج ساختش از شهروندان گرفته مي شد چند سال بعد با هزينه اي معادل 10555 ليره استرلينگ به اتمام رسيد. اين بناي باشكوه و تزئيناتش كه از سنگهاي چند معدن محلي ساخته شده بود، ويژگيهاي سبك معماري موراي را به نمايش مي گذارد. بالاي سر در بنا كه به سبك رنسانس است مجسمه هايي از سمبل هاي امپراطوري، عدالت و بخشش قرار دارد.

 

مهمترين مظهر موردتوجه بنا و يكي از چيزهايي كه تا امروزبدون تغيير باقي مانده، سالن وسيع آن است كه 123 فوت طول و42 فوت عرض دارد و سقف با شكوه آن در ارتفاع 60 فوتي بر روي پيش آمدگي هايي قرار گرفته است.

 

اسكاتلند تا زماني كه با انگلستان پيمان اتحاد نبسته بود خود صاحب پارلمان بود. پادشاهي هاي انگليس و اسكاتلند از سال 1603 با هم متحد شدند اما زمانيكه مردم اسكاتلند از عهدنامه هاي خصومت آميز اتحاد با خبر شدند، نزديكي پارلمان تجمع كردند و خواستار توضيح شدند.با اين وجود پارلمان به برگزاري جلسات به تنهايي ادامه داد و 30 نماينده كه براي انگليس و حدود همين تعداد براي اسكاتلند كار مي كردند در تاريخ 25 مارس 1707 تصميم به طرفداري از همبستگي دو كشور گرفتنددر انهاي اولين ماه پس از اين تصميم گيري، هيئت اعلاي قانونگذاري اسكاتلند برگزاري جلسات را موكول به زمان ديگري كرد. آخرين جلسه ديدار در پارلمان قديمي در28 آوريل 1707 بود كه با كلمات مشهور صدر اعظم پايان يافت:" اكنون پايان يك نواي قديمي است."( Now there's ane end of ane ault sang)

 

به همين خاطر ساختمان پارلمان تنها 68 سال پس از اتمامش به بنايي اضافي مبدل گرديد. تا سال 1779 سالن پارلمان بيشتر به خاطر مبلمانش و ظاهرش كه بازگو كننده روزهاي قانونگذاري آن بود حفظ شد. اولين تغيير مشخص و اساسي بنا در اوايل قرن 19 ميلادي بود. زمانيكه معماري به نام رابرت ريد Reid  ساختمان اصلي را با نمايي نئوكلاسيك پوشاند.( هرچند هنوز عناصر اصلي بنا باقي مانده اند.)

آتش در سال 1824 مساخت زيادي از پارلمان را ويران كرد، با اين وجود خانه پارلمان باقي مانده و هنوز به عنوان ديوان عدل پابرجاست و كتابخانه اي را درون خود جا داده است.

 

درونمايه دموكراسي اسكاتلندي همچنان زنده ماند و در خور اين توصيف جورج ديوي در كتاب هوش دموكراتيك The Demcratic Intellect (1961) مي باشد: "...اسكاتلند گرچه ديگر كشوري ناسيوناليستي نيست اما هنوز ملي است و آن قدر ادامه داد كه اثر اروپايي اش را به عنوان يك نيروي معنوي نشان دهد، آن هم زماني كه بيش از يك قرن بود كه هويت سياسي اش در حال ناپديد شدن بود."



موضوع مطلب :


درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ