یکشنبه ٢٠ فروردین ۱۳۸٥ :: ۱:٥۳ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

يکی از خوبيهای دنيای مجازی عدم برخورد رو در روست. هرچند خيلی از نظريه پردازان به اين قضيه اعتراض دارند اما مسلما اين عدم برخورد مستقيم خوبيهای بسياری هم داشته است. انسانی که هميشه در بند زمان و مکان بود حال به راحتی می تواند در فضای اينترنت دنيا را سير کند و افرادی را که شايد در طول حياتش هرگز فرصت ديدارشان را پيدا نکند ببيند و حتی به نظرات و ايده هايشان ايراد بگيرد!

 

 

 

 

 

 

 

اين مقدمه برای اين آغاز پرسش بود که اگر دانشکده شما يک سايت داشت شما به عنوان دانشجوی معماری همان دانشکده مايل به ديدن چه مطالبی در آن هستيد؟ و چرا؟

 

 

 

 

 


 پی نوشت پی از حدود ۱۱ ساعت: عليرغم بازديد حدودا ۲۱ نفر بعد از گذاشتن يادداشت هيچ نظری داده نشده است. همچنان منتظرم...(!)

پی نوشت بعد از حدود ۲۵ ساعت: کم کم دارم به فکری که مدتی است در ذهنم می چرخد مطمئن می شوم: که همه چيز رو به زوال و انحطاط است، که ما همه بی تفاوت شده ايم...!

 

 

 



موضوع مطلب :


درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ