شنبه ٢٧ خرداد ۱۳۸٥ :: ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی
به نام خدا
يکی از دوستان در ايميلی به من و تعدادی ديگر از دوستان نوشته است:(بسيار به دلم نشست پس در نوشتن آن در وبلاگم ترديد نکردم)
 
این نوشته نادر ابراهیمی را بسیار دوست دارم:
 
هرکس که کاری می کند، هرقدرهم کوچک، در معرض خشم کسانی است که کاری نمی کنند.
 
هرکس که چیزی را می سازد- حتی لانه فروریخته یک جفت قمری را - منفور همه کسانی است که اهل ساختن نیستند.
 
هرکس که چیزی را تغییر می دهد- فقط به قدر جابجا کردن یک گلدان که گیاه درون آن ممکن است در سایه بپوسد و بمیرد - باید در انتظار سنگباران همه کسانی باشد که عاشق توقف اند و ایستائی و سکون.
 
و... بیش از همه اینها، انسان، حتی اگر حضور داشته باشد و بر این حضور مصر باشد، ناگزیر، تیر تنگ نظری های کسانی که عدم حضور خود را احساس می کنند به او می خورد. 
 
ما تا زمانی که می کوشیم خود را خالصانه و عادلانه قضاوت کنیم، از قضاوت دیگران نخواهیم ترسید و نخواهیم رنجید.
 

 

 



موضوع مطلب :


درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ