یکشنبه ٢۸ آبان ۱۳۸٥ :: ۱٢:٢٩ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

با ديدن اين عكس به ياد ايده هاي عجيب و غريبي كه گاه از طرف بچه ها در ساعات طراحي ارائه مي شد و گاه اساتيد را به تعجب وا مي داشت و يا حتي باعث بروز عكس العمل هاي نه چندان درست مي شد ( مؤدبانه اش مي شود زير سئوال بردن قوه خلاقه و درك دانشجو) افتادم.

يادم هست خيلي سال پيش روي ديواري اين جمله را ديدم: به ياد آرزوهايي كه در من می میرند سكوتي مي كنم رنگين تر از فرياد.

پس بيائيد ما هم سكوت كنيم...



موضوع مطلب :


درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ