دوشنبه ٦ بهمن ۱۳۸٢ :: ٥:٢٠ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

در ميان اين بسياران
كم اند آناني كه خيره به خورشيد بنگرند،
و در سراي هوشياران
كم اند آناني كه خواستار خرمي باشند،
آن هم نه براي خويشتن،
كه براي تمام جهانيان.
(سپنتمدگات،يسنا هات 50)
مقدمه:چقدر دلم ميخواست موضوع طرح 7 را كمي عمومي تر مي كردند.مثلا طراحي بناي مذهبي.مگر نه اينكه يكي از عرفا و دانشمندان قديم سرزمين خودمان سالها پيش گفته است:

هر در كه زنم صاحب آن خانه توئي تو
هر جا كه روم معني كاشانه توئي تو
در ميكده و دير كه جانانه توئي تو
مقصود من از كعبه و بتخانه توئي تو

مقصود توئي ،كعبه و بتخانه بهانه

به همين خاطر مدتي است ساير فضاهاي مذهبي (غير از مسجد) ذهنم را مشغول كرده است.ديدن آتشكده ها ، هر چند يك جور احساس غرور،احساس ايراني بودن و صاحب فرهنگ و كيش بودن را در انسان زنده مي كند اما،به همان اندازه نيز فرسوده شدنشان ،افسوس و ناراحتي را بر مي انگيزد.نوشته زير يك بخش بسيار بسيار كوچكي است از كيش كهن ايرانيان.
در فرصت هاي بعدي بيشتر در اين زمينه خواهم نوشت.

آتش و جايگاه آتش:

نيايش گاه زرتشتيان از آنرو كه در ميان ساختمان آن آتشي هميشه افروخته هست آدريان يا آتشكده خونده مي شود.چنين ساختمان هايي در سرزمين ايران بزرگ تا هزاره دهم پيش از ميلاد پابرجا بود.

 


آتش،آخشيجي از طبيعت است كه به بهترين روي پيشكش اهورا مزدا را نهادينه مي سازد:روشنايي،نيرو،گرما،پخت و پز،حمايت،پاكي و پاكيزگي.
موبدان در آدريان نيايش مي كنند و پيروان را در انجام آن ياري مي دهند.اما نيايش ،مراسم دعاي جمعي نيست.آنها يگانه نگهبانان آتش آدريان اند و چوب ويژه اي را به عنوان سوخت به آتش مي رسانند و مواظب اند تا كسي زياد به آتش نزديك نشود.آن ها از آب ،خاك،گياهان و هواي آدريان نيز نگه داري مي كنند.


موضوع مطلب :


درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ