شنبه ٢ خرداد ۱۳۸۸ :: ۸:٢٧ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا

این نوشته  را به مناسبت 3 خرداد که سالروز آزادی خرمشهر است در وبلاگ گذاشته ام:

 

"ساختمان این موزه در سال ۱۳۰۹ساخته شد، و تا پایان جنگ به عنوان بخش اداری شرکت نفت به کار می‌رفت است. در دوران هشت سال جنگ تحمیلی  این ساختمان به عنوان محل دیدبانی نیروهای عراقی مورد استفاده قرارگرفت.

با بازسازی گوشه‌ای از ساختمان اداری شرکت نفت، در سال ۷۵ این مکان به عنوان مرکز فرهنگی دفاع مقدس افتتاح شد. مساحت مرکز فرهنگی ۲ هزار و ۴٠۰ مترمربع و دارای کتابخانه تخصصی دفاع مقدس با حدود 3 هزار جلد کتاب، سالن نمایش فیلم، آرامگاه سه شهید گمنام که در نوروز سال 85 در این مکان دفن شده‌اند، می‌‌باشد.

با توجه به اینکه این مرکز محل دیدبانی دشمنان در دوران جنگ بوده است، دست نوشته‌های اشغالگران عراقی بر روی دیوارهای ساختمان به جای مانده است، که یکی از دست نوشته‌ها، جمله " آمده‌ایم تا بمانیم " بوده است که در این مرکز، خودنمایی می‌کند.

مرکز فرهنگی خرمشهر دارای چهار سالن مقاومت، اشغال، آزادسازی، و بازسازی خرمشهر است؛ که در هر بخش گوشه‌هایی از حماسه آن دوران را نشان می‌دهد.

همچنین در این مرکز فرهنگی، آثار به جامانده از سرداران شهید حماسه مقاومت خرمشهر همچون سید محمدعلی جهان‌آرا ، بدالرضا موسوی، از فرماندهان سپاه خرمشهر و دیگر شهداء ارتش و سپاه، و نیز ادوات نظامی آن دوران به نمایش گذاشته شده است. هر ساله بازدیدکنندگان زیادی به ویژه در نوروز با توجه به حضور راهیان نور در خرمشهر، از این مرکز فرهنگی دیدن می‌‌کنند."*

"روزی که این پست رو اینجا گذاشتم فکر میکردم تنها با گذاشتن عکسها میتونم حس و حالم و حرفام رو بزنم.اما وقتی از سفر برگشتم و کامنتها رو خوندم احساس کردم شاید بهتر باشه بنویسم.اونچه بر ما گذشت اونچه دیدیم اونچه حس کردیم و اونچه دلمون رو بد لرزوند.با من همراه بشید تا با هم در موزه جنگ خرمشهر گام برداریم.

 

از این موزه زیاد شنیده بودم.وقتی در بخش آخرین سفر پا گذاشتیم به خرمشهر هدفمان دیدن اینجا بود.نزدیکهای غروب بود که به اینجا رسیدیم.موزه تقریبا خالی از بازدید کننده بود و این برای ما حسن بزرگی بود تا درآرامش و دقت به دوروبرمون نگاه کنیم.

ساختمان موزه یکی از همان ساختمانهای موشک خورده و ویران زمان جنگ است که بخش داخلی آن را بازسازی کرده اند و به موزه اختصاص داده اند.اما بخشهایی از نمای ساختمان و پنجره ها را همان طور کج و شکسته و گلوله خورده باقی گذاشته اند برای من و تویی که در آن زمان خون و آتش یا کودک بودیم و یا اصلا نبودیم تا ببینیم و گوشه ای از درد مردم این دیار را درک کنیم.(آیا درک میکنیم یا جنگ و سرباز را به سخره میگیریم؟)

 

وارد موزه که میشوم همان سرود قدیمی خرمشهر پخش میشود." ممد نبودی ببینی شهر آزاد گشته ...خون پاک تو پرثمر گشته"...شعری که به یاد تمام شجاعتها و مردانگیهای "محمد جهان آرا " فرمانده شهید دفاع از خرمشهر گفته شد.پا که به درون میگذارم اشک امانم نمیدهد.نفس به سختی بالا میاید دور تا دورم را تار میبینم.انگار لابلای دود آتش دشمن گیر افتاده ام.روی دیوار تندیس مردمان شهر دیده میشود.به یاد تمام از جان گذشتنی که این مردم ساده دل مردانه انجام دادند.تندیس زن و مرد و کودک که پابه پای هم زجر کشیدند وآواره شدند و در مقابل چشمان بیگناهشان عزیزان پرپرشان را به نظاره نشستند.اشک امانم نمیدهد...

در بخشی از موزه ویرانیهای جنگ را شبیه سازی کرده اند با همان اسباب و وسایل واقعی مردم که از زیر آوار بیرون کشیده اند.همه چیز انقدر طبیعی ساخته شده که تو را با خود میکشاند به ده ۶٠ و ظلمی که بر این مردم ستمدیده رفت و اجساد بیگناهانی که دسته دسته در گورهای بی نام و نشان دفن شدند.آنهایی که رفتند و هیچ وقت پیدا نشدند انگار از روز اول وجود نداشتند و هیچ کس نپرسید آنها که بودند از کجا آمده بودند و به کجا شتابان رفتند! 

 

انقدر عکس شهید میبینی که نمیدانی بر کدامشان دل بسوزانی و بگریی.انقدر جوان پرپر میبینی که نمیدانی چه بگویی و که را نفرین کنی.لباسهایشان-تسبیحشان-عکسهایشان-سجاده هایشان-نامه هایشان-کارتهای شناساییشان-پلاکهای گردنشان همه و همه اینجا است و خودشان که خدا میداند کجا هستند...قسمی از دیوار با عکس صدها شهید پر شده.قدم میزنم و جلو میروم ناگهان در روبرو عکس خودم را لابلای عکس شهیدان در تکه آینه ای میبینم که لابلای عکس آنها به دیوار آویخته است.انگار کسی تکانم میدهد....به خود فرو میروم!!!!!

اینجا حتی آخرین اسلحه هایی که در دست گرفته اند هم دیده میشود.کلاه خودهای سوراخ سوراخی که هنوز دلمه خون خشک شده روی آنهاست.وخاک که همه جا را گرفته و از جمله چشمهای ما امروزیها را....یادمان رفته است این کلاه ها روی سر چه کسانی بود و چرا سوراخ شد.یادمان رفته که اگر امروز زنده هستیم و نفس میکشیم چه کسانی به جای ما روی مین رفته اند و مرده اند و ناپدید شده اند.خاک روی قلبهایمان نشسته است.

مسجد جامع شهر بود و گنبدهایش با کاشیهای آبی فیروزه ای روی تن خاکی دیوارها.وقتی بمب روی گنبد فرود آمد خانه خدا فرو ریخت حالا از آن مسجد زیبای ساده پوش تنها تکه شکسته های کاشی باقی مانده که به یادگار روی تن خاکی دیوار مصلوب مانده اند.

وقتی عراقیها اینجا را گرفتند و مردم را قتل عام کردند شکی نداشتند که ماندگارند.برای خرمشهر نام جدید برگزیدند و دیوارها را با یادگاریهایشان پر کردند.اما غافل بودند که جوانهای ما هنوز نفس میکشند.حالا آن دیوارها با همان دست نوشته های عربی بر دیوارهای موزه نشسته است.

 

جنگ که تمام شد سنگرها هنوز بودند با گونیهای خاکی و پرچمهای الله اکبر و یا زهرا... اما بچه ها دیگر نبودند.پس به یاد همه آن بچه ها سنگرها را به اینجا منتقل کردند تا امروز من و تویی که در جنگ کودک بودیم و یا اصلا نبودیم بیاییم.وضو بگیریم و دو رکعت نماز عشق اینجا روی همین خاک روی خرمشهر دل گرفته روی تکه زمین سرزمین مقدسمان به یاد همه آن عشقها بخوانیم و شاید با قطره اشکی روی کویری این سنگرها بباریم.

 

اینجا هنوز پوتینهای خاک گرفته آن بچه ها وجود دارد.پاهایی که روی مین جا ماند و دلهایی که به عشق شهر در خاک رفت.فانوس ها به سقف آویزان است و ما دل گرفته کفشها را به پاس حرمت آن پاهای روی مین رفته در میاوریم و چهارزانو مینشینیم و سکوت میکنیم.قمقمه های لبهای تشنه شان اینجاست و لبهایشان شاید حالا دارد با خدا گپ میزند.دلم گرفته است خداااااااااااااااا

بیرون که میاییم هیچ کداممان هیچ چیز نمیگوییم.فقط میندیشیم.بعد چشممان میفتند به تابلویی که در ورودی شهر نصب بوده است و حالا به اینجت منتقل شده است . حالا زنگ زده و گلوله خورده است.به نوشته روی آن دقت میکنیم.نوشته جمعیت شهر ٣۶ ملیون نفر!!!!!

آن زمان جمعیت ایران ٣۶ ملیون نفر بود.یعنی همه مردم ایران با هم جنگیدند تا این شهر را آزاد کردند.همه آن ٣۶ ملیون نفر...."**

--------------------------------------------------------------

*: منبع: http://www.khouzestan.info

**: منبع:http://biyataberavim.persianblog.ir/post/291


نکته: این موزه را از نزدیک دیده ام. در راهروهای پیچ در پیچش گام برداشته ام و حتی مسیر خروجی را گم کرده ام! فضای سنگینی دارد. حس عجیبی دارد. همه نگاه عکس ها، مین ها، اسلحه ها و اصلا همه چیز به توست. انگار بازخواستت می کند که در آن روزهای سخت کجا بوده ای و چه می کردی؟



موضوع مطلب : روزمره


درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ