دوشنبه ٢٦ دی ۱۳٩٠ :: ۱:٢٥ ‎ب.ظ ::  نويسنده : نینا شاهرخی

به نام خدا 

واحد انتخابی در برنامه ریزی منطقه ی واحد های مسکونی در شهرهای شوروی (سابق) میکرورایون می باشد که تا حدودی با واحد های خودیار-محله در شهرک های جدید انگلیسی برابری می کند.

 

فکر ایجاد میکرورایون ها به دهه ی 1930 بر می گردد اما شکل گیری آنها از سال 1958 به بعد می باشد. اهداف ایجاد میکرورایون ها در شهرهای شوروی (سابق) به شرح زیر می باشد:

الف: همراهی میان بخش های سکونتی و سازمان های خدماتی شهر در یک سطح محدود تا توسعه ی شهری با اصول منطقی صورت بگیرد.

ب: از نظر ایدئولوژی شوروی (سابق)، میکرورایون ها مطلوب ترین جامعه محلی به شمار می روند که در آنها، خانواده ها روابط صمیمانه تری با هم برقرار می سازند.

هر میکرورایون دارای مشخصات زیر می باشد:

1- یک میکرورایون در زمینی به وسعت 30 تا 50 هکتار ساخته می شود.

2- بلوک های آپارتمانی با ارتفاع مختلف در اطراف یک مرکز کوچک ساخته می شود. در این مرکز مدارس، مغازه ها، فضای باز، رستوران ها، لباس شویی ها و خدمات دیگر پاسخگوی نیازهای روزانه ساکنین میکرورایون می باشد. حد متوسط شعاع این تاسیسات خدماتی از آپارتمان ها 200-150 متر در نظر گرفته شده است.

3- جمعیت میکرورایون ها در اوایل کار 5000-3000 نفر بود که بعد ها به 12000 نفر و گاهی تا 20000 نفر افزایش یافته است. در صورت وسعت گیری میکرورایون ها، در برنامه ریزی تاسیسات خدماتی در 500 متری آپارتمان های مسکونی قرار می گیرد. همه خریدهای روزانه ذر داخل محدوده ی میکرورایون ها با پیاده روی انجام می شود.

4- هر میکرورایون از شبکه های اصلی ترافیک جدا شده است و اغلب آنها به وسیله ی کمربند فضای سبز احاطه می شوند. البته هر میکرورایون به یک یا چند وسیله حمل و نقل عمومی مربوط می گردد.

 

عده ای از محققین با مطالعه میکرورایون ها، ضمن پذیرش امتیازات آنها در برنامه ریزی شهری، به نارسایی های زیر اشاره می کنند:

الف: ساخت جمعیتی و اجتماعی میکرورایون ها را، تنها نزدیکی به محل کار تعیین می کند. از این رو در یک میکرورایون صاحبان مشاغل گوناگون زندگی می کنند. شاید این امر در عدم ایجاد روابط صمیمانه میان همسایگان موثر افتد.

ب: با توجه به افزایش تدریجی اتومبیل در جامعه ی شوروی (سابق) میکرورایون ها کمتر به فکر خانواده های صاحب اتومبیل بوده است.

ج: تراکم جمعیت در ساختمان های بلند مرتبه بسیار زیاد می باشد.

د: فضای سرانه در آپارتمان ها محدود گرفته شده است.

بلوک های آپارتمانی اغلب 12 تا 16 قطعه می باشد. در شوروی (سابق) به سال 1974 اعلام شد که حداقل ارتفاع بلوک های آپارتمانی 12 طبقه و حداکثر آن 25 طبقه خواهد بود اما اغلب بلوک های آپارتمانی در 16 طبقه ساخته می شود. بیشتر آپارتمان ها دو خوابه و در هریک از اتاق ها به طور متوسط 1/6 نفر زندگی می کنند.

 

منبع: کتاب جغرافیای اجتماعی شهرها، اکولوژی اجتماعی شهر نوشته ی دکتر حسین شکویی



موضوع مطلب : شهرسازی


درباره وبلاگ
نینا شاهرخی

آرشيو وبلاگ
RSS Feed
قالب وبلاگ
گالری عکس
دریافت همین آهنگ